Kontrastowe wzorce różnorodności alleli izotypu 1 β-tubuliny u Haemonchus contortus i Haemonchus placei w południowych Stanach Zjednoczonych są zgodne z modelem miejscowego pojawienia się oporności na benzimidazol

Kontrastowe wzorce różnorodności alleli izotypu 1 β-tubuliny u Haemonchus contortus i Haemonchus placei w południowych Stanach Zjednoczonych są zgodne z modelem miejscowego pojawienia się oporności na benzimidazol

Benzimidazole to jedne z najważniejszych klas leków przeciwrobaczych o szerokim spektrum działania do zwalczania nicieni pasożytniczych u zwierząt domowych i ludzi. Od ponad 40 lat są szeroko stosowane u zwierząt gospodarskich, szczególnie u małych przeżuwaczy. Doprowadziło to do powszechnej oporności gatunków pasożytów nicieni żołądkowo-jelitowych małych przeżuwaczy, zwłaszcza Haemonchus contortus. Mutacje oporności na benzimidazol odnotowano również u Haemonchus placei, ale tylko przy niskich częstotliwościach, co sugeruje, że oporność jest na znacznie wcześniejszym etapie rozwoju niż w przypadku H. contortus. Tutaj badamy różnorodność haplotypów mutacji oporności na benzimidazol izotypu-1 β-tubuliny oraz strukturę genetyczną populacji H. contortus i H. placei u owiec i bydła z południowych Stanów Zjednoczonych.

Genotypowanie mikrosatelitarne ujawniło niski poziom zróżnicowania genetycznego w sześciu badanych populacjach H.placei i siedmiu H. contortus. Jest to zgodne z kilkoma wcześniejszymi badaniami z innych regionów, głównie H. contortus, potwierdzających model wysokiego przepływu genów między populacjami pasożytów. Wystąpił jeden haplotyp F200Y (TAC) obecny we wszystkich sześciu populacjach H. placei w Georgii, Florydzie i Arkansas. W przeciwieństwie do tego, istniały co najmniej dwa różne haplotypy F200Y (TAC) (do czterech) i dwa różne haplotypy F167Y (TAC) w siedmiu badanych populacjach H. contortus. Wyniki te dostarczają dalszych dowodów na poparcie modelu oporności na benzimidazol u Haemonchus spp, w którym mutacje oporności powstają z jednej lub niewielkiej liczby lokalizacji w regionie we wczesnych fazach pojawienia się, a następnie rozprzestrzeniają się w wyniku ruchu zwierząt.

Liczne dane uzyskane przez różne laboratoria badawcze wskazują, że specyficzna produkcja IgE jest wyzwalana niezależnie od specyficznych IgG lub IgA, a więc nie jest związana z tworzeniem w pełni dojrzałych centrów rozmnażania we wtórnych narządach limfatycznych. Celem tego badania było wyjaśnienie, czy wytwarzanie swoistych IgE jest wyzwalane przez niskie dawki antygenu podawane w tkankach trzeciorzędowych wzbogaconych strukturami limfoidalnymi.

IgE swoiste dla OVA były głównie indukowane niskimi, ale nie wysokimi dawkami antygenu i dopiero po immunizacji w kłębie. Zmiana izotypu IgE była uruchamiana wyłącznie w tkance tłuszczowej kłębu, ale nie w regionalnych węzłach chłonnych, podczas gdy dojrzałe komórki wyrażające IgE obserwowano zarówno w kłębie, jak i węzłach chłonnych. Leki antyproliferacyjne wywołujące stres genotoksyczny przesunęły równowagę z IgG1 w kierunku produkcji IgE.

Kinetyka i ocena izotypów przeciwciał ukierunkowanych na domenę wiązania receptora białkowego SARS-CoV-2 u pacjentów z COVID-19 w zależności od wieku i płci biologicznej

SARS-CoV-2 to nowo powstały wirus odpowiedzialny za globalną pandemię COVID-19. Nie ma pełnego zrozumienia humoralnej odpowiedzi immunologicznej gospodarza na SARS-CoV-2 podczas ostrej infekcji. Czynniki żywiciela, takie jak wiek i płeć, a także kinetyka i funkcjonalność odpowiedzi przeciwciał są ważnymi czynnikami, które należy wziąć pod uwagę w trakcie opracowywania szczepionki. Domena wiążąca receptor białka spike’a CoV (RBD-S) jest ważna w rozpoznawaniu i infekowaniu komórki gospodarza, a przeciwciała celujące w tę domenę często neutralizują.

W badaniu przekrojowym przeciwciał anty-RBD-S u pacjentów z COVID-19 stwierdziliśmy równoważne poziomy u pacjentów płci męskiej i żeńskiej i brak niedoborów związanych z wiekiem nawet do 93 roku życia. Odpowiedź anty-RBD-S była widoczna już po 6 dniach od wystąpienia objawów i przez co najmniej 5 tygodni od ich wystąpienia. Odpowiedzi IgG, IgM i IgA anty-RBD-S były jednocześnie wywoływane w ciągu 10 dni od początku, ale kinetyka specyficzna dla izotypu różniła się tak, że IgG anty-RBD-S była najbardziej trwała w okresie 5 tygodni.

Kinetyka i wielkość powstawania przeciwciał neutralizujących silnie korelowały z obserwowanymi dla przeciwciał anty-RBD-S. Nasze wyniki sugerują, że różnice w liczbie zgonów z powodu COVID-19 związane z wiekiem i płcią nie są wyjaśniane przez odpowiedzi anty-RBD-S. Wieloizotypowa odpowiedź anty-RBD-S wywołana zakażeniem żywym wirusem może służyć jako potencjalny marker do monitorowania odpowiedzi wywołanych szczepionką.

Streptococcus pneumoniae (Spn) pozostaje poważnym zagrożeniem dla zdrowia publicznego pomimo dostępności antybiotyków i szczepionek skoniugowanych z polisacharydów. Brak odporności błon śluzowych, oprócz różnorodności polisacharydów otoczkowych, okazał się problematyczny przy opracowywaniu uniwersalnej szczepionki przeciwko Spn. Kierowanie antygenu do receptorów Fc jest atrakcyjnym sposobem wzmocnienia zarówno wrodzonej, jak i adaptacyjnej odporności przeciwko patogenom śluzówki, poprzez promowanie interakcji z aktywującymi receptorami Fcγ (FcγR), które pośredniczą w różnych funkcjach immunomodulacyjnych. Na efekt ukierunkowania na FcγR duży wpływ ma podklasa IgG, która wykazuje zróżnicowane powinowactwa do aktywowania i hamowania FcγR.

W obecnym badaniu wykazujemy, że celowanie w aktywację FcγR białkami fuzyjnymi składającymi się z PspA i IgG2a Fc wzmacnia odpowiedzi immunologiczne specyficzne dla PspA i skutecznie chroni przed prowokacją śluzówkową Spn. Konkretnie, kierowanie PspA do makrofagów pęcherzykowych spolaryzowanych na FcγR do fenotypu AM1 i zwiększenie konwencjonalnych podgrup komórek dendrytycznych w płucach, oprócz zwiększenia cytokin Th1 i swoistych dla PspA IgG i IgA. W przeciwieństwie do tego, białka fuzyjne składające się z PspA połączonego z Fc IgG1 zapewniały minimalne korzyści w porównaniu z podawaniem samego PspA, w wyniku interakcji z hamującym FcγRIIB.

 

Kontrastowe wzorce różnorodności alleli izotypu 1 β-tubuliny u Haemonchus contortus i Haemonchus placei w południowych Stanach Zjednoczonych są zgodne z modelem miejscowego pojawienia się oporności na benzimidazol

Szybka izolacja rzadkich wariantów hybrydomy z przełączaniem izotypów: zastosowanie do generacji IgG2a i IgG2b MAb do CD63, późnego markera endosomu i egzosomu

CD63, członek nadrodziny tetraspanin, jest używany jako marker późnych endosomów i organelli związanych z lizosomami, a także jako marker egzosomów. Tutaj wybraliśmy rzadkie warianty izotypowe TS63 poprzez sortowanie komórek hybrydom na podstawie ich wysokiej ekspresji powierzchniowych immunoglobulin podklasy IgG2a i IgG2b. Czyste populacje komórek wydzielających warianty TS63 IgG2a i IgG2b (określane jako TS63a i TS63b) otrzymano stosując dwie rundy sortowania komórek i jeden etap klonowania z ograniczonym rozcieńczaniem.

Weryfikujemy, że te nowe warianty TS63 są odpowiednie do wspólnego znakowania z mAb z podklasy IgG1 skierowanej na inne cząsteczki, przy użyciu przeciwciał przeciw mysiej podklasie oraz do znakowania egzosomów poprzez bezpośrednie wiązanie z cząstkami złota pokrytymi białkiem A. Te mAb będą przydatne do badania wewnątrzkomórkowej lokalizacji różnych białek i ułatwienia analizy lokalizacji CD63 w mikroskopie elektronowym.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *