Sirtuin 1 Inhibiting Tiocyanates (S1th) -A New Class of Isotype Selective Inhibitors of NAD + Dependent Lysine Deacetylases

Sirtuin 1 Inhibiting Tiocyanates (S1th) -A New Class of Isotype Selective Inhibitors of NAD + Dependent Lysine Deacetylases

Sirtuin 1 (Sirt1) jest deacetylazą lizyny zależną od NAD +, związaną z patogenezą różnych chorób, w tym raka. W wielu typach raka ekspresja Sirt1 jest zwiększona, a wyższe poziomy są związane z przerzutami i złymi rokowaniami. Jednak wykazano również, że Sirt1 może mieć właściwości hamujące rozwój nowotworów, aw niektórych przypadkach odnotowano nawet podwójną rolę dla tego samego typu raka. Zwiększona aktywność Sirt1 została powiązana z wydłużeniem żywotności komórek, odpowiednio, organizmów poprzez promowanie procesów naprawy DNA i regulację w dół białek supresorowych nowotworów.

Może to mieć wadę polegającą na zwiększaniu wzrostu guza i przerzutów. Wykazano, że u myszy zarodkowych fibroblastów niedobór Sirt1 obniża poziom histonu H2AX czujnika uszkodzenia DNA. Uszkodzenie mechanizmów naprawy DNA przez Sirt1 może sprzyjać powstawaniu nowotworów, ale także obniżać chemoodporność na terapie celowane w DNA. Pomimo wielu badań biologicznych, obecnie w badaniach klinicznych znajduje się tylko jeden drobnocząsteczkowy inhibitor Sirt1. Selisistat (EX-527) przeszedł do III fazy badań klinicznych w leczeniu choroby Huntingtona.

Nowe modulatory Sirt1 o małych cząsteczkach mają kluczowe znaczenie dla dalszych badań sprzecznych ról Sirt1 w raku. Przetestowaliśmy niewielką bibliotekę dostępnych w handlu związków, które zostały zaproponowane przez wirtualne badania przesiewowe i badania dokowania względem Sirt1, 2 i 3. Stwierdzono, że tienopirymidon zawierający ugrupowanie tiocyjanianu fenylu selektywnie hamuje Sirt1 przy IC50 wynoszącym 13 µM. Analogi strukturalne pozbawione funkcji tiocyjanianowej nie wykazały hamowania Sirt1, ujawniając tę ​​grupę jako kluczową dla selektywności i powinowactwa do Sirt1.

Dalsze analogi o wyższej rozpuszczalności zidentyfikowano w drodze iteracyjnych badań dokowania i testów in vitro. Najbardziej aktywne związki (do 5 μM IC50) były dalej badane w komórkach. Stosunek fosforylowanego γH2AX do niezmodyfikowanego H2AX jest niższy, gdy Sirt1 jest wyczerpany lub hamowany. Nasze nowe tiocyjaniany hamujące Sirtuinę 1 (S1th) prowadzą do podobnie obniżonych stosunków γH2AX / H2AX w mysich embrionalnych fibroblastach, jak nokaut Sirt1 i leczenie referencyjnym inhibitorem EX-527. Oprócz tego mogliśmy wykazać aktywność antyproliferacyjną, hamowanie migracji i tworzenia kolonii, a także hiperacetylację celów Sirt1 p53 i H3 przez S1th w komórkach raka szyjki macicy (HeLa). Wyniki te ujawniają tiocyjaniany jako obiecującą nową klasę selektywnych inhibitorów Sirt1.

Izotypy alfa- i beta-tubuliny ulegają zróżnicowanej ekspresji podczas rozwoju mózgu.

Dimery alfa- i beta-tubuliny polimeryzują do protofilamentów, które łączą się bocznie, tworząc pustą rurkę, mikrotubulę. Dynamiczna sieć wzajemnie połączonych włókien tworzy cytoszkielet mikrotubul, który utrzymuje strukturę komórek i jest kluczowy dla różnych procesów komórkowych, w tym podziału komórek, migracji komórek i transportu wewnątrzkomórkowego. Poszczególne mikrotubule mają tożsamość, która zależy od zróżnicowanej integracji określonych izotypów alfa- i beta-tubuliny i jest dodatkowo określana przez różne modyfikacje potranslacyjne (PTM).

Trudno jest zrozumieć, w jakim stopniu sąsiednie mikrotubule różnią się składem tubuliny lub czy określone izotypy tubuliny skupiają się wzdłuż polimeru. Ponadto nasza wiedza na temat przestrzenno-czasowych wzorców ekspresji izotypów tubuliny jest ograniczona, nie tylko z powodu braku przeciwciał lub reaktywności krzyżowej przeciwciał. Tutaj zapytaliśmy, które mRNA i białka alfa- i beta-tubuliny ulegają ekspresji w rozwijających się kulturach neuronów hipokampu i lizatach tkanki mózgowej ex vivo. Wykorzystując heterologiczną ekspresję białek fuzyjnych GFP-tubulina, systematycznie testowaliśmy swoistość przeciwciał przeciwko różnym izotypom tubuliny. Nasze dane dostarczają ilościowych informacji na temat poziomów ekspresji tubuliny w mózgu myszy i klasyfikują izotypy tubuliny podczas rozwoju przed- i pourodzeniowego.

Wśród komórek hematopoetycznych osteoklasty (Oc) i niedojrzałe komórki dendrytyczne (Dc) są blisko spokrewnionymi komórkami szpikowymi o różnych funkcjach; Oc bierze udział w konserwacji szkieletu, podczas gdy Dc pobiera próbki środowiska w poszukiwaniu obcych antygenów. Taka specyficzność polega na głębokich modyfikacjach ekspresji genów i białek podczas różnicowania Oc i Dc.

Zapewniamy globalne analizy proteomiczne i transkryptomiczne pierwotnych mysich Oc i Dc, w oparciu o oryginalne dane SILAC i RNAseq. Ustanowiliśmy specyficzne sygnatury dla Oc i Dc, w tym geny i białka o nieznanych funkcjach. W szczególności wykazaliśmy, że Oc i Dc mają ten sam repertuar izotypów tubuliny α i β, ale Oc wyrażają znacznie więcej izotypu tubuliny β Tubb6. Zarówno w mysim, jak i ludzkim Oc wykazujemy, że podwyższona ekspresja Tubb6 w Oc jest niezbędna do prawidłowej organizacji podosomów, a tym samym do struktury strefy uszczelniania, która podtrzymuje aparat resorpcji kości.

 

Sirtuin 1 Inhibiting Tiocyanates (S1th) -A New Class of Isotype Selective Inhibitors of NAD + Dependent Lysine Deacetylases

 

Lactobacillus Casei Zhang łagodzi alergię pokarmową wywołaną tropomiozyną u krewetek poprzez zamianę izotypów przeciwciał poprzez tolerancję immunologiczną zależną od NF-κB.

Alergia na skorupiaki jest ważną przyczyną alergii pokarmowej, a tropomiozyna (TM) jest głównym alergenem skorupiaków. Probiotyki to bezpieczne bakterie, które korzystnie wpływają na zdrowie i odżywianie gospodarza, i zostały zaproponowane jako nowe podejście do leczenia chorób immunologicznych, w tym alergii pokarmowych. u myszy BALB / c. Doustne podanie LcZ osłabiło objawy alergii i uszkodzenie nabłonka jelitowego. Ponadto cytometria przepływowa, RT-qPCR i ELISA wykazały, że podanie LcZ zmieniło rozwój i funkcję komórek dendrytycznych (DC), limfocytów T i limfocytów B, ostatecznie doprowadzając do zmiany izotypów przeciwciał specyficznych dla TM na wzór tolerogenny.

Ponadto model hodowli komórek śledziony in vitro wykazał, że LcZ bezpośrednio modulował regulacyjny rozwój tolerogennych komórek DC i T, w zależności od aktywacji szlaku sygnałowego NF-κB. zaangażowanie tolerogennych komórek odpornościowych i szlaku sygnałowego NF-κB, co wskazuje, że LcZ jest potencjalnym immunomodulatorem i pomocnikiem w immunoterapii. Ten artykuł jest chroniony prawem autorskim. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *